OVER DE FILM

In een ondergrondse wereld waar daglicht enkel een vage herinnering is, dwaalt een eenzame cinemabediende doelloos rond door de afgetakelde ruimtes van de allerlaatste draaiende bioscoop.

Wanneer het op een dag begint te regenen in de betonnen onderwereld komt iedereen schuilen: voor het eerst loopt de cinema weer vol met mensen. Elke ontmoeting doorprikt de steriele, routineuze wereld met kleur van menselijkheid. Elk nieuw gezicht confronteert het hoofdpersonage met zijn herinneringen, met zijn verlangens. Hij laat zichzelf weer toe om te durven voelen en dromen.

Want waar dromen zijn, is hoop. En waar hoop is, is leven.

Deze kortfilm is mijn masterproject aan RITCS. Maar het betekent veel meer dan enkel dat voor mij. Ik geraakte geïnspireerd door de dagdagelijkse ervaringen als bioscoopbediende in hartje Brussel. Het is in die passieve rol dat ik levens voorbij zag komen, en geraakte ik steeds meer geïntrigeerd door wat mensen achter hun masker met zich meedragen naar de cinemazaal.

Deze film is mijn zoektocht naar menselijkheid. Naar het belang van herinneringen en dromen in een steeds harder wordende realiteit. Maar dit is ook mijn zoektocht naar tederheid, troost en hoop in het kwetsbare dat men niet altijd durft te tonen of uiten. Een drang naar verbinding. Allen in éénzelfde zaal, verlicht door een lichtstraal op een wit scherm.

Alvast bedankt ♡

Emile